De Syrische dichter Nizar Qabbani (1923-1998) was een van de grootste dichters uit de hedendaagse Arabische wereld. Hij werd bekend als de poëet van liefde maar schreef ook over politieke kwesties als Palestina.
Nizar Qabbani werkte lange tijd als diplomaat op de Syrische ambassade van Madrid. Spanje leefde onder het autoritaire regime van generaal Franco en van toerisme was nog weinig sprake. Nizar Qabbani ontwikkelde een grote liefde voor het land, haar inwoners en de taal en cultuur. Hij zou al snel ontdekken dat hij hier in Spanje het dichtste bij zijn Arabische cultuur zou komen.
Tijdens een rondreis door Andalusië in 1955 wordt Nizar Qabbani diep geraakt door de overblijfselen van al-Andalus. Hij bezoekt Córdoba, ooit de Ummayaden hoofdstad, dat hem sterk doet denken aan zijn thuisstad Damascus. Nizar Qabbani wandelt door de oude straatjes en blijft stil staan voor een huis. Hij sluit zijn ogen en spreekt ontroerd…
In de nauwe straatjes van Córdoba
Overkwam het mij vaak
Dat ik een hand in mijn zak stopte
Op zoek naar de sleutel van ons huis in Damascus
Door al die deurknoppen in koper
Die bloembakken vol dahlia’s en lila’s
Die waterbekkens op de binnenkoer
Azuren pupillen van de huizen
Jasmijnen die boven het alkoof groeien
En afhangen tot op je schouders
De fontein, geliefkoosde dochter des huizes
Zingt er zonder ophouden
De schaduwrijke vertrekken
Waar het koel is
Waar je kunt schuilen
Die hele lieflijke wereld
Die mij gekoesterd heeft als kind in Damascus
Heb ik hier gevonden
Nizar Qabbani, 1955
0
